Translation



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:







ΑΡΧΕΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΟΣ


Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Η Κοίμησις της Θεοτόκου - Εικονογραφία

--


῾Η Κοίμησις τῆς Θεοτόκου
κατὰ τὴν ᾿Ανατολικὴ ᾿Ορθόδοξη
Εἰκονογραφία*

Τοῦ Δρος Θ. Χρήστου Γ. Καραγιάννη

Η ΕΙΚΟΝΑ εἶναι ἡ βίβλος τῶν ἀγραμμάτων. Τοῦτο ἐπαληθεύεται
μὲ τὸν καλύτερο τρόπο, ἂν σταθοῦμε μπροστὰ στὴν
εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τοῦ θαυμαστοῦ αὐτοῦ
γεγονότος τῆς 15ης Αὐγούστου, κατὰ τὸ ὁποῖο ἡ μήτηρ τῆς Ζωῆς
μετέστη πρὸς τὴν Ζωὴν (᾿Απολυτίκιο, ιεʹ Αὐγούστου)....

--

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Ο Βιολιστής του Μετρό

Ο ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ




(Μετάφραση από Α.Σ.)

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ενα κρύο πρωϊνό τον Γενάρη του 2007.

Ενας βιολιστής επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.
Στο διάστημα αυτό, περίσσοτερα απο 2 χιλιάδες άτομα
πέρασαν από το σταθμό,
οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους.

Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι κάποιος έπαιζε μουσική.
Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα
και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο:
μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει
συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά: ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει,
μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά: ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά
να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή.
Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω.
Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά.
Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει.
Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει.
Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους.

Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.

Τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού.
Κανείς δεν το πρόσεξε.
Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε...




Ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ,
ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου!

Επαιξε από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί,
με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολλαρίων!!





Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολλάρια!!!

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός.
Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό
στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε
η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο
και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.

(Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο της εφημερίδας.)

Το ερώτημα που προέκυψε:
σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα,
μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται
σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί
από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε
έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου
να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ,
με ένα από τα ομορφότερα και ακριβότερα μουσικά όργανα...
πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

--

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Θ. Μεταμόρφωση - Το θείον φως



Το θείον φως

Vladimir Lossky, Η μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας,
Θεσσαλονίκη 1964, μτφρ. Πρεσβυτέρας Στέλλας Κ. Πλευράκη

…Η μετά του Θεού ένωσις είναι μυστήριον, το όποιον τελειούται
εν τοις ανθρωπίνοις προσώποις.

O άνθρωπος εις την οδόν προς την ενωσιν ουδέποτε ελαττούται, ως προς
την προσωπικότητα του, καίτοι αρνείται την ατομικήν του θέλησιν,
τας φυσικάς του κλίσεις.
Σύνδεσμος

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Αγιος Ιωσήφ Θεασσαλονίκης 2010



ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

(Ἀδελφὸς τοῦ Ἁγίοσ Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου)

(Μνήμη: 14 Ιουλίου)


Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Εἰκὼν πέλων ἔμψυχος, θεοειδῶν ἀρετῶν, Εἰκόνα τὴν Ἄχραντον,
τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ, τιμᾶν ἀνεκήρυξας·
ὅθεν ὁμολογίας διαπρέψας ἀγῶσιν, ὤφθης Θεσσαλονίκης, Ἰωσήφ, Ποιμενάρχης·
διό σε ὁ Δεσπότης τῶν ὅλων ἐδόξασε.

ωσὴφ ὁ μακάριος Πατὴρ ἡμῶν ἦταν κατὰ σάρκα ἀδελφὸς τοῦ μεγίστου ὑπερασπιστοῦ τῶν Ἁγίων Εἰκόνων καὶ προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

φοῦ ἔγινε Μοναχός, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του,
ἀποδύθηκε, στὸ πλευρὸ τοῦ ἀδελφοῦ του, σὲ πολυετεῖς, ἀλλὰ καὶ πολύμοχθους ἀγῶνες γιὰ τὴν ὑπεράσπισι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐναντίον τῶν διαφόρων κακοδόξων καὶ αἱρετικῶν.

Λόγῳ τῆς ἐναρέτου πολιτείας του, ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ὅπου καὶ ἀρχιεράτευσε ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν εὐδοκίμως.

Φυλακίστηκε, ἐξωρίστηκε καὶ ὑπέμεινε σειρὰ δοκιμασιῶν χάριν τῆς Ἀληθείας, ἐπὶ αὐτοκρατόρων Λέοντος Ε’ τοῦ Ἀρμενίου, Κωνσταντίνου Ε’ τοῦ Κοπρωνύμου καὶ Θεοφίλου, τῶν Εἰκονομάχων.
Τὸν κάλεσαν διαδοχικῶς στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ προσπάθησαν νὰ τὸν πείσουν νὰ ἀρνηθῆ τὴν τιμὴ καὶ προσκύνησι τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων.
Ὁ Ὅσιος Ποιμενάρχης, ὅμως, ὡμολόγησε μὲ ἀνδρεία καὶ θάρρος
τὸν σεβασμό καὶ τὴν τιμή του πρὸς τὶς Ἅγιες Εἰκόνες.

Αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ ἐνταθοῦν οἱ διώξεις καὶ νὰ ὑποστῆ σκληρότερες κακοπάθειες. Ἔτσι, ἀφοῦ ἔζησε τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς πολύμοχθης, ἀλλὰ πλήρους ἐνδόξων στεφάνων ζωῆς του μέσα

σὲ πεῖνα, δίψα καὶ ποικίλες ἄλλες θλίψεις παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ὁποῖο ἐκ νεότητος ἀγάπησε καὶ ὑπηρέτησε μὲ ἀνιδιοτέλεια καὶ αὐταπάρνησι.


Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Άγιος Στέφανος

--

Ἅγιος Στέφανος, ὁ Πρωτομάρτυρας καὶ Ἀρχιδιάκονος

(Ἀνακομιδή, 2 Αὐγούστου)


--

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (2)

--

Συνέχεια ἀπ' τὸ προηγούμενο

Καὶ λέγω αὐτῷ, μόνος ὁ Θεός. Καὶ λέγει μοι, οἶδας ὅτι ἐστὶν ὁ Θεὸς δικαιοκρίτης
ἀποδιδοὺς ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ; (Ρωμ. δ΄ 7) καὶ λέγω αὐτῷ, ναὶ ὄντως οἶδα
καὶ λέγει μοι, εἰ οὖν ταῦτα οἶδας πῶς κατέκρινας τὸν ἀδελφὸν τὸν προσελθόντα,
ἐν τῇ καρδίᾳ σου; καὶ λέγω, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,
καὶ ἐνώπιόν σου καὶ ἰδοὺ δίδωμί σοι ἐγγυητὴν τὴν ἁγίαν καὶ πανύμνητον Θεοτόκον,
τοῦ μηκέτι ὀλισθῆσαι τοιούτῳ πτώματι. Καὶ λέγει μοι, πικρίαν ἐν τῇ καρδίᾳ σου
ἔσπειρας, δρέπου τὸ δρᾶγμα ἔτη τρία· καὶ εἶδον αὐτὸν ἀπελθόντα εἰς τὴν πηγήν,
ἐν ᾗ ἔπινον ἐξ αὐτῆς καὶ ἔκρουσε τῇ πυρίνῃ ρομφαίᾳ τὸ ὕδωρ.

Καὶ τοῦ ἀπαντῶ: Ὁ Θεὸς βεβαίως μόνον. Καὶ μοῦ ξαναλέει: Γνωρίζεις ὅτι ὑπάρχει Θεὸς δικαιοκρίτης,
ὁ Ὁποῖος ἀνταποδίδει στὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του; Καὶ τοῦ λέγω:
Ναί, ἀσφαλῶς τὸ γνωρίζω. Καὶ μοῦ λέει: Ἂν λοιπὸν γνωρίζης ὅλα αὐτὰ πῶς κατέκρινες
μέσα στὴν καρδιά σου τὸν Ἀδελφό σου, ὁ ὁποῖος προσῆλθε σὲ σένα; Καὶ τοῦ λέω:
Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐνώπιόν σου.
Ἀλλὰ νά, βάζω ὡς ἐγγυήτρια τὴν Ἁγία καὶ Πανύμνητο Θεοτόκο, ὅτι ποτὲ πιὰ
δὲν θὰ «γλυστρίσω» σὲ τέτοιο παράπτωμα. Καὶ μοῦ λέει:
Πίκρα ἔσπειρες στὴν καρδιά σου, θέρισε τὸν καρπό της γιὰ τρία χρόνια.
Καὶ τὸν εἶδα νὰ πηγαίνη στὴν πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπινα
καὶ κτύπησε τὸ νερὸ μὲ τὴν πύρινη ρομφαία.


Καὶ ἦλθον εἰς ἐμαυτὸν καὶ κλαύσας πικρῶς ἐπῆλθον εἰς τὴν πηγὴν καὶ γευσάμενος
εὗρον τὸ ὕδωρ πικρόν. Ὁσάκις δὲ ἔπινον ἐξ αὐτοῦ, ἐνεθυμούμην τὸν λόγον τοῦ ἀγγέλου
καὶ ἔλεγον ἐμαυτῷ: «Ἡσαΐα, πικρίαν ἔσπειρας, δρέπου τὸ δρᾶγμα». Καὶ ἐποίησα
τὰ τρία ἔτη πενθῶν καὶ ὀδυρόμενος· καὶ μετὰ τὸ τέλος τῶν τριῶν ἐτῶν ἐγλυκάνθη
τὸ ὕδωρ, καὶ ἔγνων ὅτι ἐποίησε μετ᾿ ἐμοῦ Κύριος τὸ ἴδιον ἔλεος. Καὶ διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν,
ὅτι οὐκ ἔστι χεῖρον τοῦ καταλαλῆσαι καὶ κρῖναι τὸν πλησίον· οἱ γὰρ πορνεύοντες
καὶ μοιχεύοντες, οἱ βλέποντες, οἴδασιν ὅτι ἁμαρτάνουσι καὶ πολλάκις ἔρχονται
εἰς μετάνοιαν, οἱ δὲ κατακρίνοντες δυσκόλως ἔρχονται εἰς τὸ γνῶναι αὐτούς».

Καὶ ἦλθα στὸν ἑαυτό μου καὶ ἀφοῦ ἔκλαψα πικρὰ πῆγα στὴν πηγή
καὶ δοκίμασα τὸ νερὸ καὶ τὸ βρῆκα πικρό. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἔπινα ἀπ’ αὐτό,
θυμόμουν τὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου καὶ ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου:
«Ἡσαΐα, πίκρα ἔσπειρες, θέρισε τώρα τὸν καρπό».
Καὶ ἔκανα τρία χρόνια πενθὼν καὶ ὀδυρόμενος καὶ μετὰ τὰ τρία χρόνια
ἔγινε γλυκὸ τὸ νερὸ καὶ κατάλαβα ὅτι ἔδειξε σὲ ἐμένα ὁ Κύριος τὸ ἔλεός Σου.
Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, ὅτι δὲν ὑπάρχει χειρότερο πρᾶγμα ἀπ’ τὸ νὰ καταλαλήσης
ἢ νὰ κρίνης τὸν πλησίον.
Διότι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι «ὑποπίπτουν στὸ ἁμάρτημα τῆς πορνείας ἢ τῆς μοιχείας
καὶ ἔχουν ἐπίγνωσι τοῦ τί κάνουν, γνωρίζουν ὅτι ἁμαρτάνουν
καὶ πολλὲς φορὲς ἔρχονται σὲ μετάνοια.
Αὐτοὶ ὅμως ποὺ κατακρίνουν δύσκολα ἔρχονται σὲ αὐτογνωσία»...



(Ἐπιμέλεια «ΑΓΙΜΑΚ», Ἰούλιος 2010)
--

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

Του Οσίου Πατρός ημών Ησαϊου του Αναχωρητού (1)

--

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΗΣΑΪΟΥ

(Ἐκ τῶν «Λόγων ΚΘ΄»)


(Μνήμη: 3 Ἰουλίου)

« αὐτὸς (Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος) εἶπεν, ὅτι καθεζομένου μου ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ
πρὸ ἐτῶν κγ’, ἦλθεν ἀδελφός τις πρός με καὶ νίψας αὐτοῦ τοὺς πόδας, ἤρξατο
ὁμιλεῖν μοι καὶ λέγειν· θέλω Ἀββᾶ κἀγὼ οἰκῆσαι τὴν ἔρημον ταύτην· καὶ λέγω αὐτῷ,
ἐὰν δύνῃ ὑπομεῖναι ἔχεις προκόψαι. Καὶ ταῦτα μὲν τῇ γλώσσῃ ἔλεγον,
τῇ δὲ καρδίᾳ κατέκρινα αὐτόν.

«Ὁ Ἀββᾶς Ἡσαΐας ὁ Θηβαῖος διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: Ἐνῶ ἡσύχαζα στὴν ἐσωτέρα ἔρημο,
πρὶν 23 χρόνια, ἦλθε σ’ ἐμένα κάποιος Ἀδελφός. Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔπλυνα τὰ πόδια,
ἄρχισε νὰ μοῦ μιλᾶ καὶ μοῦ λέει: Θέλω καὶ ἐγὼ Ἀββᾶ νὰ κατοικήσω στὴν ἔρημο αὐτήν.
Καὶ τοῦ λέω: Ἐὰν μπορεῖς νὰ ὑπομείνης, θὰ προκόψης.
Καὶ αὐτὰ μὲν τὰ ἔλεγα μὲ τὴν γλώσσα μου,
μέσα στὴν καρδιά μου ὅμως τὸν κατέκρινα.

Μετὰ δὲ τὸ ἀναχωρῆσαι αὐτὸν ἀνέστην τοῦ εὔξασθαι, καὶ γίνομαι ὡς ἐν ἐκστάσει,
καὶ θεωρῶ ἄνδρα φοβερὸν τῷ εἴδει, ἔκλαμπρον τῇ ὄψει,
κατέχοντα ρομφαίαν πύρινον καὶ λέγοντα πρός με:


Ἀφοῦ ἀνεχώρησε σηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ καὶ περιῆλθα σὰν σὲ ἔκστασι,
καὶ βλέπω ἕναν ἄνδρα φοβερὸ στὴν μορφή καὶ ὁλόλαμπρο στὸ πρόσωπο,
νὰ κρατῆ πύρινη ρομφαία καὶ νὰ μοῦ λέγη:

Εἰπὲ γέρων, τὶς ἐποίησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐστερέωσε; καὶ λέγω αὐτῷ, ὁ Θεός·
καὶ πάλιν λέγει, τὶς ἐμέτρησε τον οὐρανὸν σπιθαμῇ καὶ τὴν γῆν δρακί; (Ἡσαΐας μ’ 12),
τὶς ἔστησε τὰ ὄρη σταθμῷ καὶ τὰς νάπας ζυγῷ; Τὶς ἐκρέμασε τὸ στερέωμα καὶ
ἐπέσφιγξεν αὐτὸ ἀδέσμως; Τὶς ἐσφράγισε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ἄβυσσον ἐχαλίνωσε;
Τὶς ἐκρέμασε νεφέλας καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν ἐκέλευσε; Τὶς ἐποίησεν ἥλιον καὶ ἤδρασε σελήνην καὶ ἠγλάϊσεν ἀστέρας; Τὶς ἐλεύκανε χιόνα καὶ κρύσταλλον; Τὶς δὲ ἐξαντλεῖ
τὸν βυθὸν νεφέλαις καὶ τὰ ὕδατα βαστάζειν, καὶ τοὺς ὄμβρους ρογεύειν ἐπὶ προσώπου
πάσης τῆς γῆς; τὶς ἐθησαύρισεν ἀνέμους καὶ σταθμῷ ἀκραδάντῳ ἀπέκλεισε;
Τὶς ὁ τὰς καρδίας ἐτάζων καὶ νεφροὺς ἐρευνῶν; (ψαλμ. ζ’ 10), καὶ ἐννοίας ἐμβατεύων,
καὶ γογγυσμοὺς διακρίνων, βλέπων ἀβύσσους, θεωρῶν τὰ ἐν τῷ σκότει;

«Πές μου, Γέροντα, ποιὸς δημιούργησε τὸν οὐρανὸ καὶ στερέωσε τὴν γῆ;
Καὶ λέω πρὸς αὐτόν: ὁ Θεός. Καὶ πάλι λέει: Ποιὸς μέτρησε μὲ τὴν σπιθαμή του
τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆ μὲ τὴν παλάμη του; Ποιὸς ἔστησε σταθμισμένα τὰ βουνὰ
καὶ ζυγισμένα τὰ δασωμένα φαράγγια; Ποιὸς συνέθεσε τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ
καὶ τὸ περιέβαλε μὲ τέτοιους νόμους, ὥστε νὰ μένη ἀσάλευτο;
Ποιὸς περιώρισε τὴν θάλασσα καὶ χαλιναγώγησε τὴν ἄβυσσο;
Ποιὸς κρέμασε στὸν οὐρανὸ τὰ σύννεφα καὶ τὰ διέταξε νὰ βαστάζουν
τὰ νερά τῶν βροχῶν; Ποιὸς δημιούργησε τὸν Ἥλιο, ἐδραίωσε τὴν Σελήνη
καὶ κατελάμπρυνε τὰ ἀστέρια; Ποιός λεύκανε τὸ χιόνι καὶ τοὺς πάγους;
Ποιὸς ἐπίσης μετατρέπει ὁλόκληρη τὴν θάλασσα σὲ σύννεφα καὶ τὰ ρυθμίζει,
ὥστε νὰ δίνουν εἰρηνικὲς βροχὲς σὲ ὅλη τὴν Οἰκουμένη;
Ποιὸς μπορεῖ νὰ χειρίζεται τὸν θησαυρὸ τῆς δυνάμεως τῶν ἀνέμων καὶ τὸ κάνει
μὲ τόσο ἐκπληκτικὴ ἀκρίβεια; Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δοκιμάζει τὶς προαιρέσεις
τῶν καρδιῶν καὶ ἐρευνᾶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσέρχεται ἀκόμη
καὶ στοὺς λογισμοὺς καὶ διακρίνει τοὺς γογγυσμούς, βλέποντας τὶς ἀβύσσους
τῶν ψυχῶν καὶ γνωρίζοντας σαφῶς ὅσα εἶναι γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ
σκοτεινὰ καὶ δυσνόητα;

Συνεχίζεται...
--

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (14)

--
Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας (14)


Απόλυση

Αφού κοινωνήσουν οι πιστοί, εύχονται να παραμείνει μέσα τους
ο αγιασμός που έλαβαν, και να μην προδώσουν τη χάρη ούτε να χάσουν τη δωρεά.

Ο ιερέας τους καλεί τώρα να ευχαριστήσουν με ζήλο το Θεό για τη θεία Μετάληψη.
Γι' αυτό λέει: «Ορθοί... αξίως ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω».
Όχι δηλαδή ξαπλωμένοι ούτε καθισμένοι, αλλά υψώνοντας
την ψυχή και το σώμα προς Αυτόν. Και οι πιστοί με λόγια της Γραφής
δοξολογούν τον Θεό, που είναι αίτιος και χορηγός όλων των αγαθών:
«Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον
από του νυν και έως του αιώνος» (Ψαλμ. 112:2).
Αφού ψάλλουν τρεις φορές αυτόν τον ύμνο, ο ιερέας βγαίνει από το Θυσιαστήριο,
στέκεται μπροστά στο πλήθος και απευθύνει την τελευταία ευχή:
«Χριστός ο αληθινός Θεός ημών...». Ζητάει από τον Κύριο να μας σώσει
με το έλεός Του, γιατί από τον εαυτό μας δεν έχουμε να επιδείξουμε
τίποτε άξιο σωτηρίας. Γι' αυτό και ως πρεσβευτές μνημονεύει πολλούς αγίους
και ιδιαίτερα την Παναγία Του Μητέρα.


Τέλος, ο λειτουργός μοιράζει το αντίδωρο. Αυτό έχει αγιαστεί,
καθώς προέρχεται από τον αρχικό άρτο, που προσφέραμε στο Θεό
για την τέλεση της θείας Ευχαριστίας. Οι πιστοί παίρνουν με ευλάβεια το αντίδωρο,
φιλώντας το δεξί χέρι του ιερέα. Γιατί αυτό το χέρι, μόλις πριν, άγγιξε
το πανάγιο Σώμα του Χριστού, δέχτηκε από εκείνο τον αγιασμό
και τον μεταδίδει τώρα σε όσους το ασπάζονται.

Εδώ η θεία Λειτουργία φτάνει στο τέλος της
και το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ολοκληρώνεται.
Γιατί και τα δώρα, που προσφέραμε στο Θεό, αγιάστηκαν και τον ιερέα αγίασαν
και στο υπόλοιπο πλήρωμα της Εκκλησίας μετέδωσαν τον αγιασμό.


Για όλα αυτά, λοιπόν, στο Χριστό, στον αληθινό Θεό μας,
πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση,
μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο Πνεύμα Του,
τώρα και πάντοτε και στην ατέλειωτη αιωνιότητα. Αμήν.


(Από τη σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»
της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.)
--